سنجاقکِ خیـس

.

خانوم میم — Sat, 21 Apr 2012 22:22:59 GMT

حوا نیستم دیگر...

سیب شدم!

وقتی عادت کنی به تنهایی... خیلی چیزا رو میشه باور کرد

خانوم میم — Mon, 09 Apr 2012 22:19:22 GMT

یهو سر می چرخانی و می بینی بیش از بیست روز از سال جدید هم رفته و تو تازه آنقدر توان پیدا کردی که مدتی به اندازه نوشتن یک پست بشینی...

بی اغراق سالی که گذشت بدترین سال زندگیم بود... وقتی سال گذشته را شروع می کردم به خواب هم نمی دیدم که چنین سالی پیش رویم باشد... سالی پر از درد... غم... تنهایی... بیماری...بیماری و باز بیماری...

اول اسفند که دوباره پایم را گچ گرفتند گفتم خب! این هم آخریش... اما به فاصله کمتر از دو هفته دردهایی چنان وحشتناک به جانم چنگ انداخت که راهی اتاق عملم کرد.

شب های بیمارستان که نمی دانستم از درد پا بنالم یا زخم جراحی و یا از تنهایی... خودم را گذاشتم وسط و بی محابا محاکمه کردم...

دیدم سالی را چراغ روشن درد کشیدم...

دیدم که تنهایی خوب است...

دیدم اگر خیلی زودتر از این ها تنهایی را باور و عادت کرده بودم کمتر زجر می کشیدم...

دیدم آدمی که بپذیرد تنهاست... باور هایش به همان اندازه تغییر خواهد کرد...

سخت نمی گیرد... با همه که هیچ خود بی پناهش را رها می کند و دست از بازخواست بر می دارد...

آدمی که باور کند تنهاست بی توقع می شود...

اما زخم ها... نمی دانم...

هر گاه به زخم ها فکر می کنم می گویم کاش مثل زخم جراحی ام که دارد بسته می شود و شاید بعد ها پس از بهبودی فقط اسکاری باقی ماند... همه زخم ها بسته می شدند و فقط اسکاری نمایان می ماند و الخ...

سال نود تمام شد... و نود و یک هم می گذرد... با سرعت بیشتر از نود حتی...

با تمام درد و ضعفی که هنوز در جسمم چرخ می زند اما سهم این روزهای من آرامش است...

میم یاغی را برده اند انگار...

میم این روزها آرام و تسلیم است.

میم می خواهد این سال را چراغ خاموش سر کند و به تمام سال های چراغ روشنش قاه قاه بخندد...

بیست و هشت!

خانوم میم — Sat, 14 Jan 2012 18:41:30 GMT

یک وقت هم است که می بینی داری می نویسی... می نویسی تا یادت نرود... می نویسی تا وقتی موبایل خاموش و تلفن از پریز کشیده ات را یادت رفت فراموش نکنی که روز و شبی را در بیست و هشتمین سالگرد زندگیت گذراندی که از شنیدن هر شادباشی عقت می گرفت... و نخواستی که بشنوی که مبارک است که هستی! که می دانستی نیست...

هیچ چیز نیست... سکوت است و ندیدن...

دیگر در بیداری هم چشمانم را می بندم!

خواستن، توانستن است؟

خانوم میم — Tue, 27 Dec 2011 10:09:27 GMT

هر نه‌ای از نخواستن نیست!

.

خانوم میم — Sun, 04 Dec 2011 21:13:44 GMT

پتو پیچ از سرمای درون نشسته‌ام

حالَ‌م خوب نیست...

که لابد هیچ‌گاه خوب نبوده‌ است!

حالَ‌م خوب نیست و خوبی‌اش آن است که اهمیتی هم ندارد.

پتو را از نیمه بی حس بدنم کنار می‌زنم...

بدن؟! هه!... توده‌ای سرد و دردناک!

نه رفیقم... و نه رفیق دارم؛

نه دل دارم و نه دل‌دار ...

تنها...

می‌روم دور...

حالَ‌م خوب نیست و همین خوب نبودن امید برنگشتن می‌دهدم.

حالَ‌م خوب نیست و این خوب است!

خواب‌‌‌، آزادی‌ست!

خانوم میم — Sat, 26 Nov 2011 16:58:55 GMT

می‌گویند: امروز روز «نفی خشونت علیه زنان»‌ بود... نیشخندی تحویل می‌دهیم و می‌خوابیم!

حصار

خانوم میم — Tue, 27 Sep 2011 14:00:41 GMT

سومین شب از کابوس‌های سریالی با سردرد و گیجی را گذراندم... بازگشت به کابوس‌های یک سال قبل... کابوس‌هایی از هم‌آغوشی زن و مردی که می‌شناسم‌شان و بعد از یک سال شب‌های بی کابوس، فکر می‌کردم که دیگر سراغم نمی‌آید... اما غافل از این که درد که بیاید،می‌ماند، لنگر نیانداخته می‌ماند، می‌سوزاند، بدون حتی ذره‌ای خاکستر...

با صدای زنگ تلفن بعد از مدت کمی خواب بعد کابوس بیدار می‌شوم... صدای غمگین و بغض‌آلود زنی خواب‌آلودگی را از سرم می‌پراند... زنی که نزدیک دو سال از آخرین تماسم با اومی‌گذرد... و برایم از همسرش می‌گوید که با دیگری‌ست و.... گریه امانش نمی‌دهد.

ذهنم شده است تکه‌های پازلی هزار تکه... خیره مانده‌ام به آن‌سوهای دور... هوا سوز دارد یا من سردم است؟! ... و این هوا که فرسایش دارد انگار...

سیگاری می‌گیرانم... به خطوط دود خیره می‌شوم... انگار که دارم خطوط و حصارهای خودم را نظاره می‌کنم...

نیاز به حصاری محکم دارم که دیگر پیدایم نشود... که دیگر بس کنم... که دیگر دنبال چیزی نباشم و گم شوم در خرج کردن خودم برای بدهکار نبودن...

به شب چهارم نزدیک می‌شوم و از فکر کابوس‌های دوباره بر خود می‌لرزم ... .

خاطره‌ نمی‌شوی... بیشتری!

خانوم میم — Sat, 10 Sep 2011 11:38:38 GMT

دلم می‌خواست که این‌طور آرام بگیری... باید با این کار تو کنار بیایم «مادری»... اما دلتنگ‌ت شده‌ام... دلم می‌سوزد که چرا وقتی از پشت شیشه برای‌م بوسه می‌فرستادی، به هر ضرب و زوری که می‌شد، نیامدم داخل آی‌سی‌یو تا سیر دلم ببوسم‌ت... چه ساده... هرگز فکر نمی‌کردم دیگر نتوانم در زنده بودن‌ت ببوسم‌ت!

تو را با تمام خاطرات دوران کودکی من خاک کردند و فاتحه خواندند... هنوز چیزی از فکر مرگ خودم دور نشده بودم که با رفتن تو تمام کودکی‌م مرد... رفت... دور شد... .

وقتی «بابایی» رفت هفت‌ساله بودم... اولین تجربه‌ی مرگ‌... مرگ برای‌م چانه انداختن و بعد بی‌حرکت شدن مردی بود که بی‌دریغ و خالصانه عشقش را خرج روزهای کودکی‌م می‌کرد... .

در فاصله‌ی بیست و اندی بعد از رفتن بابایی، با واژه‌ی مرگ بارها دست و پنجه نرم کردم تا رسیدم به تو... آخرین بازمانده‌ی من از نوستالژی‌های کودکی‌م ... .

رفتن تو برای من مصادف شد با اولین تجربه‌ی استحمام کسی که دیگر جان در بدنش نبود، اما عمری با جان و دل استحمام‌م کرده بود و باید سنگ تمام می‌گذاشتم تا به خوبی آماده‌ی رفتن شوی ... در گوش‌ت نجوا کردم که مادر من این‌جام... و تویی را می‌دیدم که با آسودگی‌ای که در تمام طول این سال‌ها از تو سراغ نداشتم، چشم بسته بودی و می‌خواستی که بروی... تو آخرین بازی را هم خوب بازی کردی و به بهترین شکل ممکن رفتی... دیگر باورم شده که رفته‌ای و آرام گرفته‌ای... .
دل گرفته و خاطره‌هات مال من؛ آرام بخواب، گل ناآرام من.

علی حاتمی راست می‌گفت‌؛ مادرا هر موقع که بمیرن زوده.

دلتنگی، سهم تو نیست

خانوم میم — Thu, 01 Sep 2011 21:12:44 GMT

پدرت را دوست داشتم بسیار... دوست خوبی بود و برایش دوست بدی نبودم لااقل! از همان اول‌ش هم شرط‌‌مان‌ دوستی بود و مهم‌ش هم همان ... سختی زیادی را ماه‌ها سپری کردم ... اما امشب وقتی دست حلقه‌شده‌ات را به دور گردنش دیدم، تمام خستگی‌هام شد اشک و لبخند... برای تویی که پدرت را داری و منی که باید می‌رفتم تا اتفاقات خوب بیافتد... بارها و بارها به شرایط لعنت می‌فرستادم و به تو فکر می‌کردم... می‌دانی ما آدم‌بزرگ‌ها شب‌های زیادی را با فکر و خیال به صبح می‌رسانیم... با غم نداشته‌ها... خواسته‌ها و نشده‌ها... گاهی قهرمان داستانی می‌شویم که می‌دانیم عاقبت‌ش تیر خلاص از جانب خودمان است نه «آدم بده»‌ی داستان!

خواستم برایت بنویسم و نمی‌دانم روزی می‌رسد که بخوانی‌ش یا نه... اما مکلف بودم به نوشتن... به گفتن از دوستی... به محبت... به عکسی که شب‌م را ساخت... این که من برای دختری می‌نویسم که سه نفری بیرون می‌رود... پارک و تفریح نمی‌خواهد و پدرش را در خانه می‌خواهد... شاید اگر من زندگی دو نفری را تجربه نمی‌کردم، امشب از سه نفره شدن تو این‌قدر خوشحال نمی‌شدم دخترک... .

خواستم باز بنویسم و دیدم همین سه نفره بودن‌تان همه‌ی ماجراست.

به پدرت...به دوستی‌ش... افتخار کن؛ همان‌طور که من به احترام‌ش می‌ایستم و به عشق پدری‌ش ادای احترام می‌کنم... .

می‌دانی همه‌ی دردهای ما و جامعه‌مان از جایگاه‌های اجتماعی‌مان شروع می‌شود... برای‌ت آرزو می‌کنم گام‌های‌ت به سوی زن شدن‌ را چنان برداری که دردی درمان شود... دلی شاد شود... و باقی‌ش خیلی مهم نیست... و مگر خوب زندگی کردن غیر از این‌هاست؟

رفتن، رسیدن است؟

خانوم میم — Tue, 09 Aug 2011 13:16:24 GMT

باید رفت؛ حتی با ترس! وقتی مطمئن از ماندن نیستی، رفتن یقین است.